«هواللطیف»

حرکت: 4بعدظهر، 5شنبه، 25 تیر ماه 1388

مبدا: اصفهان

مقصد: کشور عراق

با چه انرژی رفتیم ترمینال، و با همون انرژی هم سوار اتوبوس شدیم، ولوو بود و راحت و البته خنک!( این نکته خیلی مهمیه!)، حدود 16 ساعت توی راه بودیم تا حدود 8 صبح رسیدیم مرز شلمچه( البته برای شام و صبحانه و موارد ضروری دیگه هم بین راه توقف داشتیم!)، ما اتوبوس 21 امی بودیم که نوبت زدیم و رفتیم توی یه حسینیه که همه همون جا مستقر می شدن تا نوبتشون بشه، صبحانه خوردیم و یه کم خوابیدیم البته یه سری هم به منطقه عملیاتی هایی که اون اطراف بود زدیم، برای شروع خوب بود.

با کلی ساک با اتوبوس ها رفتیم دم مرز، اونجا هم خوب بود، آمریکایی ها توی گمرک عراق بودن، اون ها رو هم دیدیم، خیلی لباس هاشون باحال بود!، بعد از طرف شرکت عراقی که طرف قرار داد دولت ایران بود یه اتوبوس بهمون دادن که خوب بود و کولر هم داشت!، اتوبوسی که می دن نکته خیلی مهمیه توی این سفر!، امام های توی عراق همه جا هوامون رو داشتن!؛ اسم رانندمون حیدر بود، تازه سرش رو با تیغ زده بود، هیکل درشتی داشت و خیلی آدم خوبی بود، بعد هم یه مامور امنیتی سوار اتوبوس شد، اول جاده یه کم صبر کردیم تا 5تا اتوبوس بشیم و همراهمون یه ماشین اسکورت بیاد، اونجا هم عراقی هایی که مامور اسکورت بودن خیلی مجهز بودن، من و خواهرم که همین جور مونده بودیم توی کفشون!، نمی گذاشتن عکس ازشون بگیریم، ولی خواهرم یواشکی چندتا عکس گرفت!

چندتا پایگاه آمریکایی هم توی راه دیدیم که اجازه عکس گرفتن از اون رو نداشتیم، ولی باز ما عکس گرفتیم! لازم به ذکره که من گوشیم رو نبردم و دادم به زن داداشم تا چند روز یه بار شارژش کنه و من بتونم وقتی اومدم پیامک ها و تک ها رو ببینم!

حدود 8ساعت توی راه بودیم تا رسیدیم هتل نجف، البته کلی ایست بازرسی رو هم با وجود امنیه ای که باهامون بود رد کردیم،

 ------------------------

مکان : نجف

مقدار وقت : 2 روز و 2 شب

حالت: توی هتل و حرم

هتل بدی نبود ولی خب بیشتر شبیه مسافر خونه بود، 3کیلومتر هم تا حرم فاصله داشت و مجبور بودیم با همون اتوبوس بریم( اون اتوبوسی که سر مرز بهمون می دن تا وقتی که دوباره برگردینم سر مرز باهامونه و هر جایی که بخایم بریم با همون می ریم) به خاطر ناامنی که بود نمی تونستیم خودمون بریم( منظورم خودم و خواهرمه!)، به خاطر همین دور بودن اون جور که می خاستم نتونستم از حرم امام علی استفاده کنم، البته باز هم خیلی خوب بود، توی نجف هم بازار نرفتم و چیزی خاصی نخریدم، فقط چند تا تیکه سوغاتی از فروشگاه هتلمون خریدم، اون هم چون سفارشی از نجف خرید داشتم!

4 بعدظهر فردای روزی که رسیدیم رفتیم مسجد کوفه و اعمال انجام دادیم تا نماز مغرب و عشا رو هم اونجا خوندیم، سر قبر هانی و مسلم هم رفتیم و البته از خانه امام علی هم دیدن کردیم،فردا صبحش رفتیم مسجد سهله و مسجد زید شب هم که شب مبعث بود رو توی حرم امام علی بودیم و اعمالش رو انجام دادیم، و با کلی گریه حرم رو ترک کردم! توی هتل ساکها رو تحویل دادیم، و خوابیدیم، نماز صبح رو توی هتل خوندیم و راه افتادیم به طرف سامرا ...

 ----------------------

مقصدها: سامرا، سید محمد، کاظمین، 2طفلان مسلم

مقدار وقت: حدود 1 روز

حالت : بیشتر توی اتوبوس، و توی زیارتگاه ها

وقتی رسیدیم نزدیک حرم سامرا از اتوبوس پیاده شدیم و حدود 20 دقیقه پیاده رفتیم البته با رد کردن کلی ایست بازرسی!؛ خیلی آدم دلش می گرفت وقتی حرم رو میدید، با اون ضریحش که فقط یه اسکلت چوبی بود و یه پارچه سبز کدر و یه کم گلدوزی! و سرداب امام زمان که فقط دیوار بود و گچ هاش ریخته بود...

خلاصه از سامرا رفتیم سید محمد( زیارت عموی امام زمان)، بعد هم رفتیم کاظمین و کلی خوشحال شدیم که چه ضریح و حرم خوشگلی دارن با این همه زائر! بعد هم 2طفلان مسلم رو رفتیم و دیگه حرکت کردیم برای کربلا...

 ----------------------

مکان : کربلا

مدت زمان : 2 روز و 3 شب

حالت : بیشتر توی حرم و کمی هم هتل

چون شب رسیدیم مجبور شدیم حدود 3ربع تا نیم ساعت راه رو پیاده بریم تا هتلمون، در عوض هتل چسبیده به حرم بود، پا که از هتل می گذاشتی بیرون 10 تا قدم که بر می داشتی می رسیدی به حرم، اون جا دیگه هتل بود! بیارق الاسلام، خیلی خوب بود هر وقت می خاستیم ( با خواهرم) می رفتیم و می یومدیم، حتی خودم هم خیلی راحت همه جا می رفتم حتی من خرید هام رو هم خودم رفتم و انجام دادم( لازم به ذکره که من فقط یه بار اون هم عصر روز آخر همین طور که برای خودم دور حرم امام حسین و حضرت عباس و بین الحرمین( از بیرون) می تابیدم چند تا تیکه سوغاتی خریدم.)، اونجا تل زینبیه و خیمه گاه و کف العباس و مقام امام زمان رو فقط با کاروان رفتم، خلاصه کربلا خیلی خوب بود، بیشتر می شستم و همین طور به حرم و ضریح و گنبد حضرت عباس نگاه می کردم و توی حرم تاب می خوردم، توی حرم امام حسین هم همین طور بود، فقط دلم می خواست بشینم و به ضریح نگاه کنم، لازم به ذکره که توی حرم امام حسین از صبح 3 شنبه ساعت1 تا صبح 4شنبه ساعت 1 جای خانم ها و آقایون عوض می شه، و این دقیقا به وقتی که ما اون جا بودیم خورد!

 --------------------------

حرکت: 4صبح (به وقت عراق)، 5 شنبه، 1مرداد ماه 1388

مبدا: کربلا

مقصد : اصفهان

توضیحات: با کلی امید و سرشار از خواب

از هتل با گاری های موتور دار(!) رفتیم تا دم اتوبوس، سوار شدیم و راه افتادیم به طرف مرز شلمچه، من که همش خواب بودم از این قسمت ماجرا خیلی یادم نمی یاد فقط یادمه که قبل از خوابم کلی فکر کردم، به همه چیز. از مرز هم رد شدیم و توی شلمچه سوار اتوبوس شدیم و را افتادیم به طرف اصفهان، من باز هم خواب بودم ولی این رو یادمه که مسیر 16 ساعته رو حدود 12 ساعت اومدیم، به قول هم سفری ها پرواز کردیم!

 ------------------------

ببخشید نمی تونستم بیشتر از این توضیح بدم، آخه خیلی از حرفها رو آدم نمی تونه بگه!

این سفر همش خاطره بود، لحظه به لحظه اش توی ذهنم مونده و از امام حسین و امام علی هم خواستم که توی ذهنم نگهش دارن، سفر فوق العاده ای بود، دوست ندارم هیچ وقت فراموشش کنم، فقط خود خدا و امام حسین و امام علی و و تموم امام ها و کسایی که زیارتشون کردم می دونن که که من الان چی هستم! ،خیلی دلم برای اون جا تنگ شده!

به هر حال انشالله برید و ببیند که چی می گم!

یا حق

---------------------------------------------

«هواللطیف»

نمی دونم از احساسم چی باید بنویسم، پس انتظار نداشته باشید که نوشتم مفهوم و قشنگ باشه!

وقتی رسیدیم شلمچه و رفتیم به منطقه عملیاتی هایی که اون اطراف بود، وقتی که مداح کاروان گفت که من همیشه این جا بدون کفش می یام چون ما الان داریم روی خون شهدا راه می ریم، وقتی اون بیابون رو با اون گرما دیدم، احساس خیلی غریبی بهم دست داد، شرمنده شدم، تنها کاری که می تونستم بکنم این بود که بشینم اون جا و گریه کنم، بشینم و سرم رو پایین بندازم، بشینم و عرق کنم، از گرما از شرم، هیچ چیز نمی تونستم بگم، فقط شرمندگی بود از اون همه شهید، از اون همه زمین پاک...

وقتی توی اتوبوس بودیم و توی راه نجف، وقتی بیابون ها رو می دیدم، احساس خاصی بهم دست می داد، آخه من بیابون رو خیلی دوست دارم، توی کشور عراق بودم، کشوری که تن مبارک 6تا امام رو با یاران بی نظیرشون توی خودش جا داده بود، و حالا من...

وقتی رسیدیم نجف امنیه ای که باهامون بود حرم امام علی رو از دور نشونمون داد، و اون وقت بود که من مات حرم شده بودم، باورم نمی شد که من الان نجفم، شهری که امام علی توی اون خاکه، شهری که ....          ، شهری که مادرم 9 سال از دوران کودکیش رو توی اون گذرونده، و...

وقتی وارد خیابونی شدم که می رسید به حرم، وقتی از دور حرم امیرالمومنین رو نگاه کردم، وقتی گنبد و گلدسته هاش رو دیدم، باورم نمی شد که من الان اینجام، باورم نمی شد که امام علی من رو طلبیده باشن، باورم نمی شد که امام اول ما توی این دنیای به این بزرگی من رو دیده باشن، باورم نمی شد با این همه گناه، با این همه فراموشی، با این همه...، وای خدای من! من الان اینجام...!

وقتی رفتم توی حرم فقط چند رکعت نماز خوندم، نمی تونستم برم کنار ضریح، انگار روم نمی شد، حتی نتونستم زیارت نامه بخونم، فقط توی صحن ها می تابیدم و اون جا رو نگاه می کردم، فقط نگاه می کردم، حتی نتونستم یه کلمه حرف بزنم!

دفعه اول که ضریح امام علی رو دیدم، مات شدم، بعد هم یه دفعه زدم زیر گریه و همون جا دم در و نزدیک ضریح یه دل سیر گریه کردم!

مسجد کوفه اون قدر ابهت داشت که بعد از تموم شدن اعمالش من فقط ایستاده بودم و نماز قضا می خوندم! بعد هم با انرژی خاصی ازش اومدم بیرون!

خونه امام علی هم معماری جالبی داشت (منظورم راه داشتن اتاقها به همه)، و البته...

و اما شب آخر و حرم امام علی، اون قدر گریه کردم، حتی وقتی داشتیم می یومدیم طرف اتوبوس هم نمی تونستم جلوی خودم رو بگیرم، هنوز هم از امام علی احساس شرم می کردم، فکر می کردم توی رویا ام، امام علی با این همه بخشش و بزرگی...، خیلی خوبن، خییییلی...

وقتی رسیدیم به حرم سامرا اصلا آدم باورش نمی شد که توی این ساختمان 2تا از امام های ما شیعیان خاکن، تازه وقتی ضریح رو می دیدی که یه غربت خاصی بهت دست می داد، یه ضریح چوبی که با یه پارچه سبز کدر با یه کم گلدوزی ساده طلایی مات...، اصلا دلم نمی یومد از اون جا، کنار ضریح برم...؛ وقتی هم که رفتم سرداب امام زمان رو دیدم و 2 رکعت نماز خوندم ... اصلا ... آقا چرا این جاها این جوریه؟!!!...

ولی در عوض آدم با دیدن حرم کاظمین دلش باز می شه، هی دلش می خاد دعا بخونه و نماز، هی دلش می خاد بشینه و به ضریح نگاه کنه، اصلا آدم دلش می خاد اون جا بخوابه! از بس که خوبه!

قربون حضرت عباس برم که با اون گنبد و گلدسته هاش دل آدم رو می بره!، از دور چشم ها رو مات می کنه، حرم حضرت عباس رو هم که دیدم شرم کردم، از خودم، از کارهام، از آدم های اطرافم، از این که من چقدر وقت بود این عزیزان رو فراموش کرده بودم، ولی اونها به یاد من بودن، که من رو طلبیدن، که چقدر خوبن، که چقدر خوبن...

وقتی وارد حرم امام حسین شدم به پیشنهاد خواهرم اول یه دور توی صحن ها زدم، ولی انگار دلم آروم نداشت که زودتر ضریح آقام رو ببینم، وقتی وارد رواق شدم و ضریح رو دیدم... الله اکبر... دیگه اصلا دلم نمی یوم چشم از ضریح بردارم، خود 6 گوشه آقا بود، همون جا دم در نشستم و زل زدم به ضریح، از یه طرف از آقا خجالت می کشیدم، از یه طرف دلم نمی یومد چشم از ضریح بردارم!، بعد از یه مدتی بلند شدم و رفتم توی صحن، اون وقت بود که دلم می خواست توی صحن ها بگردم!...

وقتی یه دل سیر امام حسین رو زیارت کردم، از بین الحرمین رفتم طرف حرم آقا ابالفضل، قربونشون برم که هنوز وارد حرم نشده ضریح رو دیدم!، اون جا دیگه اول یه چرخی توی صحن زدم و با اجاره رفتم طرف ضریح و یه دل سیر با آقا حرف زدم ، بعد هم با خیال راحت زیارت نامه ام رو خوندم!

عجب حس شادی داشت کربلا و حرم امام حسین و بیشتر هم حرم خضرت عباس!، هیچگاه لحظه های اون جا رو فراموش نمی کنم، انگار هر جا که می رفتم امام حسین دنبالم بودن، همه جا هوام رو داشتن، فوق العاده بودن، فوق العاده...!

توی راه برگشتن هم چشم به راه کسی بودم، ولی نیومد، می دونم کار خود امام حسینه، قربونش برم، خدایا شکرت...